Teresa Ciesielska

Apel

Udar odebrał mi sprawność. Rehabilitacja daje mi szansę na powrót.

Mam 69 lat. Jeszcze niedawno byłam bardzo aktywną osobą – uwielbiałam pracę w ogrodzie, spacery po lesie i podróże. Jednego dnia wszystko się zmieniło.

Tamtego poranka, 23 października 2025 roku, poczułam się bardzo źle. Z każdą chwilą było gorzej. Karetka przyjechała z opóźnieniem, a do szpitala trafiłam za późno, aby można było podać leki ratujące zdrowie. Zostałam przetransportowana śmigłowcem z Płocka do Warszawy, jednak operacja nie mogła się odbyć – mogłaby jeszcze pogorszyć mój stan. Wróciłam do Płocka na oddział neurologiczny, z unoszącą się nade mną diagnozą: udar niedokrwienny.

Skutki udaru były druzgocące. Doszło do niedowładu całej prawej strony ciała. Nie mogłam siedzieć, wstać, poruszać prawą ręką ani nogą. Miałam ogromne trudności z oddychaniem i przełykaniem, ponieważ niedowład objął nie tylko rękę i nogę, ale także wszystkie mięśnie prawej strony (odpowiadające za pracę płuc, przepony itd.).

W szpitalu rozpoczęła się rehabilitacja, ale w zakresie jedynie 1 godziny dziennie. Przeniesienie do ośrodka rehabilitacyjnego było możliwe dopiero po 5 tygodniach od udaru – a przy tej chorobie czas ma ogromne znaczenie. Ośrodek, do którego planowano mnie skierować, również oferował jedynie godzinę rehabilitacji dziennie. To zdecydowanie za mało, by realnie walczyć o sprawność. W szpitalu pojawił się jednak promyk nadziei: pierwsze minimalne ruchy prawej ręki i unoszenie prawej nogi - rehabilitantka pani Ania rozpoczęła pracę ze mną jeszcze w szpitalu i pokazała, że jest szansa na powrót do zdrowia, jeśli będzie prowadzona jak najszybciej dobra rehabilitacja.

Dzięki wsparciu rodziny i wykorzystaniu wszystkich oszczędności trafiłam do specjalistycznego ośrodka rehabilitacyjnego w Poznaniu, gdzie rehabilitacja trwa od rana do wieczora. Tam zaczęły się pierwsze przełomy. Najpierw udało mi się samodzielnie siedzieć na łóżku i wózku, co pomogło w oddychaniu i przełykaniu. Nawet zwykłe przełknięcie wody było wcześniej ogromnym wyzwaniem.

Pod okiem wspaniałej rehabilitantki i przy pomocy nowoczesnego sprzętu zaczęłam stawiać pierwsze kroki – przy dużym, ciężkim chodziku. To wciąż bardzo trudne, ale daje mi nadzieję.

Na chwilę obecną pozostaję całkowicie niesamodzielna. Nie mogę wrócić do domu, bo nie potrafię bez pomocy wziąć kąpieli, ugotować obiadu, zrobić herbaty, pójść na zakupy ani nawet uczesać się. Mieszkam sama w małej wiosce. Do tej pory dojeżdżałam do miasta samochodem, dziś nie byłabym w stanie nawet dojść do przystanku autobusowego. Najbardziej boli mnie to, że nie mogę zajmować się moimi ukochanymi roślinami w ogrodzie, które zawsze były dla mnie źródłem radości.

Intensywna rehabilitacja daje mi realną szansę na odzyskanie samodzielności, ale jej koszt to około 25 000 zł miesięcznie. Aby móc kontynuować leczenie przez kolejne miesiące potrzebuję wsparcia.

Każda wpłata – nawet najmniejsza – ma ogromne znaczenie.

Dziękuję z całego serca za pomoc, dobre słowo i udostępnienie.