Iwona Pliżga

Apel

Pomóż mi walczyć z CRPS – chorobą, która odbiera mi sprawność!

Jeszcze niedawno chodziłam, pracowałam, żyłam normalnie. Dziś każdy krok jest walką, a każdy dotyk – nawet powiew powietrza – potrafi wywołać ból.

Ponad dwa lata temu, po operacji usunięcia guza stopy, zdiagnozowano u mnie algoneurodystrofię/CRPS (ang. complex regional pain syndrome). To jedna z najboleśniejszych chorób na świecie, wyniszczająca, przewlekła i postępująca. CRPS nie tylko odbiera sprawność – odbiera normalne życie. Powoduje stopniowy zanik struktury kostnej i dystrofię mięśni oraz sztywność stawów. Potrafi zamienić życie w niekończący się koszmar.

Każdego dnia walczę z bólem, którego nie da się opisać słowami. Nie pomaga nawet dozwolona dawka leków uśmierzających, a wlewy dożylne z lidokainy czy blokady współczulne, nie przynoszą oczekiwanej ulgi, czy poprawy. Moja stopa jest zimna, fioletowa, nadwrażliwa na każdy dotyk. W dzień wygląda, jakby była martwa, w nocy płonie tak, jakby ktoś oblewał ją wrzątkiem. Zwykła kropla wody, powiew wiatru czy założenie skarpetki powodują ból. To ból, który trwa 24 godziny na dobę, bez chwili wytchnienia.

Przeszłam już długą i bolesną drogę: leczenie farmakologiczne, sterydoterapię, intensywną rehabilitację, fizjoterapię, blokady współczulne, wlewy dożylne, terapię tlenem hiperbarycznym (przerwaną z powodu uszkodzenia słuchu) i termolezje.

Niestety CRPS wciąż postępuje, obejmując kolejne struktury i zagrażając mojej sprawności. Choroba zaczyna obejmować kolano, ogranicza jego ruchomość, powoduje zanik mięśni i grozi dalszą niepełnosprawnością. Każdy dzień to nowe wyzwania, nowe urazy, nowe przeciążenia i nowe ograniczenia.

Leczenie CRPS jest skomplikowane ze względu na jego złożoną patofizjologię. Jest też niezwykle kosztowne – wymagam specjalistycznej fizjoterapii, terapii przeciwbólowych, regularnych konsultacji, leków, sprzętu i metod, które nie są refundowane. To jedyna szansa, by zatrzymać postęp choroby i odzyskać, choć część sprawności.

Dlatego proszę o pomoc. Każda wpłata – nawet najmniejsza – to realny krok w stronę życia bez nieustannego cierpienia. To szansa, by zatrzymać CRPS, zanim odbierze mi resztę sprawności.

Chcę chodzić bez kul, przespać całą noc i nie czuć bólu. Chcę wrócić do życia, które kochałam – do spacerów z rodziną, do zabaw z moim ukochanym psem, do zwykłych codziennych rzeczy, które dziś są dla mnie marzeniem.

Wierzę, że z Waszą pomocą jest to możliwe. Pomóż mi przejść przez ogień bólu i wygrać z CRPS!