Mateusz Gruszczyk

Apel

Wywalczyłem życie, którego miało nie być. Pomóż mi go nie stracić.
​Nazywam się Mateusz. Mam 22 lata i studiuję informatykę. Przez długi czas moja rzeczywistość była ograniczona do czterech ścian pokoju. Zespół Ehlersa-Danlosa, spektrum autyzmu oraz padaczka lekooporna – będąca skutkiem pobicia, którego doznałem w szkole – miały sprawić, że nigdy nie opuszczę łóżka.
​Dziś jestem studentem. To dowód na to, że wsparcie innych ludzi ma ogromną moc.
​Moja obecna sprawność nie jest przypadkiem. To owoc Państwa dotychczasowej pomocy oraz mojej nieustannej, codziennej pracy nad sobą. Wy daliście mi szansę, a ja wykorzystałem ją najlepiej, jak potrafiłem. Zamiast bezczynności, wybrałem trudną drogę nauki i walki o samodzielność. Obiecuję, że nie zmarnuję ani minuty z tej szansy.
​Proszę o wędkę, bym mógł sam zapracować na swoją przyszłość.
​Moja sprawność to krucha równowaga. Aby utrzymać to, co już osiągnąłem, potrzebuję stałej opieki specjalistów i intensywnej rehabilitacji. Państwa wsparcie to dla mnie „wędka” – narzędzia, dzięki którym będę mógł skończyć studia i w przyszłości stać się niezależnym człowiekiem.
​Wasze wsparcie to dla mnie najważniejsza inwestycja – inwestycja w życie, które dzięki Wam odzyskałem. Nie proszę o jałmużnę, ale o to, bym mógł kontynuować walkę, którą wspólnie zaczęliśmy.
​„Dzięki Wam przestałem patrzeć w sufit, a zacząłem patrzeć w przyszłość. Wstałem, by iść po marzenia, o których bałem się śnić. Wasza pomoc to moja gwarancja, że nigdy nie będę musiał wrócić do punktu wyjścia”.
​Z wyrazami wdzięczności,
Mateusz wraz z mamą, siostrą i babcią.