Oktawian Kołodziej

Apel

Cześć, jestem Oktawian!
Moja historia miała wyglądać całkiem spokojnie i zwyczajnie. Ciąża książkowa, wszystkie wyniki prawidłowe, nawet kilka dni przed porodem lekarz oglądał mnie w brzuszku mamy i wszystko wyglądało super ! Ja wyglądałem super!
Aż do porodu.
Moje życie zaczęło się od ciężkiej walki o przetrwanie, ponieważ urodziłem się z ciężką zamartwicą płodu i otrzymałem tylko 1 punkt w skali Apgar. Ten jedyny punkt otrzymałem, bo moje serduszko jeszcze biło... walczyłem od samego początku!
Po porodzie zostałem przewieziony do szpitala Jana Pawła II w Sosnowcu i tam moja walka o sprawność i życie dopiero się rozpoczęła.
Przez pierwsze 72 godziny życia byłem poddany hipotermii, mającej na celu zminimalizowanie neurologicznych skutków, które pojawiły się w trakcie porodu. Niestety, mimo starań, nie wszystko udało się zwalczyć.

Mam zdiagnozowane dziecięce porażenie mózgowe i padaczkę, opóźnienie psychoruchowe, mam też niewielkie problemy z mową i całą koordynacją, co znaczącą utrudnia mi moje dziecięce życie.
Po wyjściu ze szpitala zaczął się dla mnie nowy etap: codzienna rehabilitacja, a także logopedia oraz zajęcia integracji sensorycznej (SI). Jestem pod stałą opieką lekarza rehabilitacji, neurologii, ortopedii oraz psychologa.

Od 2 lat ludzie dobrej woli przekazują na mnie swoje 1.5% podatku. Dzięki czemu mogłem pojechać na turnus rehabilitacyjny, uczestniczyć w hipnoterapii i terapii rączki.
Aby mój stan wciąż się poprawiał, potrzebuje większej ilości turnusów i terapii.
Moje ręce nie pozwalają mi na zwykłe, codziennie czynności. Mam problem np. z utrzymaniem bidonu do picia, nie potrafię samodzielnie zjeść całego posiłku, nie mam siły, by dłużej utrzymać zabawkę w dłoni, a w przypadku upadku nie potrafię się zaasekurować. Co jest dla mnie groźne, ze względu na padaczkę. Każdy wstrząs może wyrządzić spustoszenie w mojej głowie.

Co 3 miesiące mam zakładane gipsy, na obie nogi jednocześnie, pomagają mi one zachować prawidłową postawę, korygują moją wadę postawy — prostują mnie.

Teraz mam niespełna 5 lat, a kolorowanie obrazka jest dla mnie męczące. Nie potrafię samodzielnie wejść po schodach, a korzystając z toalety, musi mnie ktoś asekurować.
Moje ograniczenia fizyczne powodują, że jestem zależny od innych osób.
Zaczynam zauważać, że odstaję od rówieśników. Brakuje mi siły i sprawności.
Nie wszyscy mnie rozumieją, moja mowa jest niewyraźna, więc nie każdy chce się, że mną bawić.

Najważniejsze dla mnie jest, aby udało się zebrać pieniążki na:
- turnus rehabilitacyjny,
- terapię rączki,
- logopedię,
- hipoterapię.

Dziękujemy z całego serca za każdą formę wsparcia. Każdy gest ma dla nas ogromne znaczenie.

Z wdzięcznością,
Oktawian z Rodzicami