Natalia Wólczyńska

Apel

Natalka przyszła na świat 21 lutego 2003 roku, podczas bardzo trudnego porodu. Cesarskie cięcie wykonano zbyt późno i doszło do niedotlenienia mózgu. Uszkodzony został móżdżek – ten, który odpowiada za równowagę. Choć w chwili narodzin córka otrzymała 10 punktów w skali Apgar, od razu pojawiły się problemy: wzmożone napięcie mięśniowe, brak odruchu ssania, silny refluks żołądkowo-przełykowy.

Gdy miała trzy miesiące, w Centrum Zdrowia Dziecka potwierdzono uszkodzenia okołoporodowe i konieczność rehabilitacji. Kiedy Natalka miała dziewięć miesięcy, zostałam sama – z nią i starszą, dziewięcioletnią córką. Rehabilitowałam Natalkę na miejscu do trzeciego roku życia, jednak bez większych efektów. Lekarze mówili, że pozostanie dzieckiem leżącym, z głęboką niepełnosprawnością.

Nie poddałam się. Zabrałam córkę do Warszawy, by spróbować jeszcze raz. To była najlepsza decyzja – pod opieką specjalistów, lekarzy, rehabilitantów i psychologa Natalka zaczęła robić postępy. Przez 10 lat dojeżdżałyśmy z Radomia do stolicy, a dodatkowo korzystałyśmy z prywatnej, intensywnej rehabilitacji kilka razy w tygodniu. W 2012 roku w Krakowie Natalka przeszła zabieg fibrotomii, a po nim znów konieczna była systematyczna rehabilitacja.

Dzięki pomocy Darczyńców, ludzi dobrego serca i środkom z 1% podatku mogłyśmy wyjeżdżać na turnusy rehabilitacyjne, po których córka rozwijała się coraz bardziej.

Dziś Natalka ma 22 lata. Wychowuję ją sama i każdego dnia walczymy razem. Jestem z niej ogromnie dumna – chodzi z pomocą balkonika, mówi, choć niewyraźnie, kocha muzykę i towarzystwo. Na turnusach zawsze jako pierwsza nawiązuje nowe znajomości, chętnie uczestniczy we wszystkich zajęciach. Sama mówi, że „chodzi na siłownię ćwiczyć mięśnie”. Jej radość życia i determinacja dają mi siłę.

Natalka nadal wymaga całodobowej opieki. Pomagam jej we wszystkim – ubieraniu, karmieniu, kąpieli, w codziennych czynnościach. Każda godzina rehabilitacji to dla niej szansa na utrzymanie sprawności i krok naprzód, choćby najmniejszy.

Z całego serca dziękuję wszystkim, którzy wspierają moją córkę. Bez tej pomocy, będąc samą mamą z dwójką dzieci, nie byłabym w stanie udźwignąć ogromnych kosztów leczenia i rehabilitacji.

Każdy gest wsparcia to dla nas dowód, że nie jesteśmy same. A każdy postęp Natalki – nawet najmniejszy – jest dla mnie powodem do radości i nadziei.

Z wdzięcznością,
Mama Dorota