Jolanta Gruszczyk, Kamila Gruszczyk, Mateusz Gruszczyk

Wywalczyłem życie, którego miało nie być. Pomóż mi go nie stracić. Nazywam się Mateusz. Mam 22 lata i studiuję informatykę. Przez długi czas moja rzeczywistość była ograniczona do czterech ścian pokoju. Zespół Ehlersa-Danlosa miał sprawić, że nigdy nie opuszczę łóżka. Dziś jestem studentem. To dowód na to, że wsparcie innych ludzi ma ogromną moc. Moja obecna sprawność nie jest przypadkiem. To owoc Państwa dotychczasowej pomocy oraz mojej nieustannej, codziennej pracy nad sobą. Wy daliście mi szansę, a ja wykorzystałem ją najlepiej, jak potrafiłem. Zamiast bezczynności, wybrałem trudną drogę nauki i walki o samodzielność. Obiecuję, że nie zmarnuję ani minuty z tej szansy. Proszę o wędkę, bym mógł sam zapracować na swoją przyszłość. Moja sprawność to krucha równowaga. Aby utrzymać to, co już osiągnąłem, potrzebuję stałej opieki specjalistów i intensywnej rehabilitacji. Państwa wsparcie to dla mnie „wędka” – narzędzie, dzięki któremu będę mógł skończyć studia i w przyszłości stać się niezależnym człowiekiem. Wasze wsparcie to dla mnie najważniejsza inwestycja – inwestycja w życie, które dzięki Wam odzyskałem. Nie proszę o jałmużnę, ale o to, bym mógł kontynuować walkę, którą wspólnie zaczęliśmy. „Dzięki Wam przestałem patrzeć w sufit, a zacząłem patrzeć w przyszłość. Wstałem, by iść po marzenia, o których bałem się śnić. Wasza pomoc to moja gwarancja, że nigdy nie będę musiał wrócić do punktu wyjścia”. Z wyrazami wdzięczności, Mateusz wraz z mamą, siostrą i babcią.