Stanisław Kopiec

Apel

Od ponad roku staramy się o pełną diagnozę naszego syna Stasia. Pierwszą wizytę w poradni psychologiczno-pedagogicznej mieliśmy rok temu. Odbyły się trzy spotkania, ale na każdym słyszeliśmy tylko: „dziecko niewspółpracujące”. Zgodnie z zaleceniem poszliśmy do neurologa, wykonaliśmy wszystkie badania i dostarczyliśmy dokumenty do poradni. Niestety – zgubiono je. W październiku musieliśmy ponownie złożyć komplet dokumentów.

We wrześniu 2025 roku udaliśmy się prywatnie do psychiatry, ponieważ w poradni nie było postępów. Lekarz potwierdził nasze przypuszczenia — Staś jest w spektrum autyzmu.

Na co dzień Staś wymaga stałej opieki. Nie mówi, a jego reakcje są często nieadekwatne — płacz, krzyk, napady złości i trudności z uspokojeniem. Jest nadwrażliwy na hałas, nadal korzysta z pampersa, a w momentach frustracji bywa agresywny wobec rodzeństwa — rzuca zabawkami, śmieje się, a po zwróceniu uwagi wpada w histerię. Staś ma też silną wybiórczość pokarmową. Na każde „nie” reaguje krzykiem i rzucaniem się na ziemię. Nie odczuwa zagrożeń — skakanie z mebli czy ucieczki przy ulicy są dla niego normalne i bardzo ryzykowne.

Codzienne funkcjonowanie przy braku diagnozy i systemowego wsparcia jest dla nas ogromnym wyzwaniem. Staś żyje w swoim świecie i bardzo potrzebuje odpowiedniej terapii oraz stałej opieki specjalistów, aby mógł funkcjonować bezpieczniej i spokojniej.

Dlatego zwracamy się z prośbą o wsparcie, które pozwoli Stasiowi otrzymać pomoc, jakiej naprawdę potrzebuje.

Dziękujemy za każdy gest.
Rodzice Stasia