Liliana Konkolewska

Apel

Cześć, jestem Lilianka. Kiedy przyszłam na świat w 28. tygodniu ciąży, byłam taka malutka – ważyłam zaledwie 1050 gramów, prawie tyle, co torebka cukru, i mierzyłam zaledwie 37 cm.

Początkowy czas był dla mnie i moich rodziców dramatyczną walką o każdy oddech. W pierwszej minucie życia dostałam tylko 4 punkty w skali Apgar. Przeszłam bardzo wiele: zamartwicę urodzeniową, zapalenie płuc, tachykardię, dysplazję oskrzelowo-płucną i niewydolność nerek. Przez pierwsze 17 dni życia oddychał za mnie respirator, później wspierał mnie nCPAP, a tlenoterapię zakończyłam dopiero w 51. dobie życia. Do tego doszły wylew dokomorowy I stopnia, retinopatia, niedokrwistość, zaburzenia krążenia oraz konieczność czterokrotnego przetaczania krwi. Mimo tak trudnego startu, z wielką wolą życia walczyłam o każdy dzień i do domu wróciłam dopiero w 83. dobie życia.

Choć najgorsze mam za sobą, wciąż mierzę się z konsekwencjami tak wczesnego przyjścia na świat.

Lekarze zdiagnozowali u mnie encefalopatię niedotlenieniowo-niedokrwienną. Mimo tej trudnej diagnozy, przy dalszej intensywnej rehabilitacji moje rokowania są bardzo dobre! Przede mną także operacja oczu z powodu zeza obuocznego, na którą jestem jeszcze trochę za malutka.

Każdy dzień to dla mnie ciężka praca, ale rehabilitacja i specjalne turnusy przynoszą cudowne, widoczne efekty. Marzę o tym, by w przyszłości móc samodzielnie chodzić, biegać, rozmawiać z innymi i dogonić moich rówieśników. Dalsze wsparcie to moja wielka szansa na pełną sprawność i niezależność.

Może i jestem jeszcze malutka, ale mam w sobie wielką siłę i chcę w przyszłości robić wielkie rzeczy!

DZIĘKUJĘ ZA KAŻDY GEST, KTÓRY DAJE MI SZANSĘ NA LEPSZĄ PRZYSŁOŚĆ!

Lilianka wraz z rodzicami

Zebrane środki są wydatkowane zgodnie z regulaminem Fundacji, z przeznaczeniem na poprawę stanu zdrowia oraz warunków bytowych Podopiecznego.