Leon Chyliński

Apel

Leon urodził się z krytyczną wadą serca oraz wadą genetyczną 22q11. Od pierwszych chwil życia walczył o każdy oddech. Pierwsze 11 miesięcy spędził w szpitalu. Zamiast domu — aparatura. Zamiast spokoju — strach.

Po czwartej operacji lekarze nie dawali mu szans. Mówili, że jego stan się nie poprawia. Że prawdopodobnie zawsze będzie oddychał przy pomocy respiratora.
Sugerowali nam oddanie go do hospicjum.

Kazano nam wybierać. Ale jak wybrać śmierć dla własnego dziecka?
Jak powiedzieć „dość”, kiedy jego serce wciąż bije, a mała rączka zaciska się na palcu?

Nie potrafiliśmy go oddać. Bo miłość do dziecka jest silniejsza niż strach. Jeśli miałby odejść, chcieliśmy, by było to w domu, w naszych ramionach. Zabraliśmy Leosia do domu. I wtedy stało się coś, czego nikt się nie spodziewał.

Leoś zaczął oddychać na samym tlenie. Jego stan z każdym dniem zaczął się poprawiać. W dzień respirator przestał być potrzebny. Dopiero nocą, gdy jego serduszko bardzo się męczy, musi być do niego podłączany.

Leoś ma tracheostomię i PEG. Nie chodzi, nie siedzi i nie je sam. A jednak ślizga się na plecach po całym domu, uśmiecha się i walczy o życie.

Przed Leosiem kolejna operacja serca, dalsze leczenie, rehabilitacja, kosztowne leki oraz specjalistyczny sprzęt medyczny, niezbędny do oddychania i bezpiecznego funkcjonowania każdego dnia. Koszty tej walki są duże i przekraczają nasze możliwości.

Dlatego prosimy o pomoc w dalszej walce o zdrowie i życie Leosia.
Z wdzięcznością, Rodzice Leosia