Michał Włodarczyk

Apel

Michał jest już po przeszczepie wątroby. Przeszczepie rodzinnym – podjętym z miłości, z desperacji i z nadziei, że uda się zatrzymać to, co najcenniejsze: jego życie. Operacja trwała wiele długich godzin. Każda z nich była walką z czasem, strachem i bezsilnością. To nie był cud. To była operacja ratująca życie.

Od teraz Misiek do końca życia będzie musiał przyjmować leki immunosupresyjne. To one chronią jego nową wątrobę, ale jednocześnie odbierają mu naturalną odporność. Każda infekcja może być zagrożeniem. Każdy kaszel, każda gorączka budzi lęk. Nasza codzienność to nieustanna czujność, badania i częste kontrole w poradni w Warszawie, oddalonej o ponad 400 kilometrów od naszego domu. Te podróże są wyczerpujące – fizycznie i emocjonalnie.

Ponad dwa lata przed przeszczepem Michał musiał zostać objęty żywieniem pozajelitowym z powodu ciężkich hipoglikemii. Przez całą dobę był podłączony do specjalnej pompy, która dostarczała mu żywienie przez cewnik Broviac – od klatki piersiowej, przez żyłę główną, aż do przedsionka serca. Kabel, pompa, strach o zakażenie – to była nasza rzeczywistość dzień po dniu.

Niestety, do dziś Misiek nadal jest tak żywiony. Przez ponad dwa lata nie czuł głodu. Jadł minimalnie, czasem nie jadł wcale. Dla wielu dzieci jedzenie to przyjemność – dla Michała stało się walką. Teraz musi nauczyć się jeść od nowa, jakby zaczynał życie jeszcze raz. Jeśli nie uda się osiągnąć pełnego zapotrzebowania kalorycznego drogą doustną, będziemy zmuszeni rozważyć gastrostomię (PEG) – specjalną rurkę prowadzącą bezpośrednio do żołądka. W jego przypadku oznacza to zabieg chirurgiczny. To jedyna szansa na życie bez codziennie podłączonego kabla.

Jakby tego było mało, w ostatnim czasie u Michała doszło do namnożenia wirusa EBV. Dla osób na immunosupresji jest on szczególnie niebezpieczny – może prowadzić do PTLD, choroby wymagającej leczenia onkologicznego. Każde badanie to ogromny stres. Każdy wynik – chwila, w której wstrzymujemy oddech.

A mimo wszystkich tych przeciwności Michał pozostaje pogodnym, uśmiechniętym dzieckiem. Jego siła jest czymś, czego nie da się opisać słowami. To on daje nam siłę, kiedy nam jej brakuje. Wiemy, że przeszczep nie zakończył tej drogi – on dał nam szansę, by dalej walczyć. Gdy tylko sytuacja się ustabilizuje, chcemy wrócić do intensywnej rehabilitacji, by pomóc Misiowi odzyskać jak najwięcej z dzieciństwa, które choroba mu odebrała.

Zebrane środki przeznaczymy na rehabilitację, leki, badania kontrolne, wizyty u specjalistów oraz liczne, kosztowne dojazdy. Michał ma również założony sensor do ciągłego monitorowania glikemii, który w jego przypadku nie jest refundowany, a jego koszt stanowi ogromne obciążenie finansowe.

Każdy dzień z Michałem to walka – cicha, niewidoczna dla świata, ale toczona nieprzerwanie o jego zdrowie i przyszłość. Przeszczep dał mu życie, ale nie zabrał choroby, strachu ani codziennych wyzwań. To dopiero początek długiej, trudnej drogi, na której nie możemy się zatrzymać.

Dlatego dziś prosimy o pomoc. O szansę na rehabilitację, leczenie, bezpieczeństwo i choć odrobinę normalności dla dziecka, które tak bardzo chce po prostu żyć jak inne dzieci. Każde wsparcie to dla Michała krok dalej – krok w stronę zdrowia, samodzielności i dzieciństwa bez kabli, pomp i szpitalnych sal.

Dziękujemy za każde otwarte serce. Za każdą nadzieję, którą nam dajecie. Dzięki Wam Michał nie walczy sam

Zebrane środki są wydatkowane zgodnie z regulaminem Fundacji, z przeznaczeniem na poprawę stanu zdrowia oraz warunków bytowych Podopiecznego.