Zuzanna Słabicka

Apel

Zuzia urodziła się z prawostronną wrodzoną przepukliną przeponową i niewydolnością oddechową. W drugiej dobie życia, będąc w stanie krytycznym, została podłączona do aparatury ECMO – sztucznego płuco-serca. Choć maszyna uratowała jej życie, cena była ogromna. Doszło do ciężkiego krwawienia śródmózgowego III i IV stopnia, co skutkuje poważnymi wyzwaniami neurologicznymi i ruchowymi.

Nasza córeczka zmaga się z niedowładem lewostronnym – nie siedzi samodzielnie, nie chodzi i nie potrafi bawić się lewą rączką. Jej codzienność to także walka z wodogłowiem pokrwotocznym oraz epilepsją. Terapia ECMO i wylewy nie oszczędziły również wzroku Zuzi. Obecnie walczymy z zezem rozbieżnym, a w trakcie diagnostyki są podejrzenia różnowzroczności i zaniku nerwu wzrokowego. Dodatkowo Zuzia ma duże problemy z gryzieniem i przełykaniem pokarmów stałych, dlatego codziennie uczymy się wspólnie tych podstawowych czynności.

Tak ciężka diagnoza wymaga stałych konsultacji u wielu specjalistów: neurologa, neurochirurga, ortopedy, okulisty, lekarza rehabilitacji, neurologopedy, optometrysty i pedagoga. Zuzia nie ma dni wolnych. Każdego dnia, 3–4 razy dziennie, jest poddawana intensywnej rehabilitacji metodami neurorozwojowymi Vojty oraz Bobath. Uczęszcza także na terapię wzroku, która ma poprawić jej komfort widzenia.

Gdy wydawało się, że wychodzimy na prostą, końcówka roku wystawiła nas na kolejną brutalną próbę. Zamiast spokoju, listopad przyniósł kryzys – Zuzia musiała przejść operację ratującą życie z powodu ostrego zapalenia otrzewnej, sepsy i ciężkiej niedrożności jelit spowodowanej zrostami po wcześniejszych operacjach.

Zuzia to prawdziwa wojowniczka. Przeszła szereg skomplikowanych operacji chirurgicznych i neurochirurgicznych, jednak każda z tych walk zostawiła ślad w jej organizmie. Po dwumiesięcznym pobycie w szpitalu znów musi wspiąć się na wyżyny swoich sił. Walczymy o każdy utracony postęp, by uniknąć regresu. Wymaga to m.in. codziennego, godzinnego stania w pionizatorze w specjalistycznych ortezach.

Koszty rehabilitacji, sprzętu i leczenia są ogromne. Wada Zuzi zostanie z nią na zawsze, ale to od naszej wspólnej determinacji zależy jej przyszłość. Naszym największym marzeniem jest, aby Zuzia mogła kiedyś samodzielnie usiąść, stanąć na własnych nóżkach i zrobić swój pierwszy krok. To cel, dla którego poświęcamy każdą chwilę.

Dzięki Państwa wsparciu możemy codziennie walczyć o jej sprawność. Głęboko wierzymy, że mimo barier, jakie postawił przed nią los, nasza córka będzie mogła w przyszłości żyć samodzielnie. Państwa 1,5% podatku to dla nas realna szansa na opłacenie rehabilitacji, która przybliża nas do tego cudu.

Pomóżcie Zuzi wywalczyć samodzielność!